منوی اصلی

نوشته های پیشین

آرشيو موضوعی

خـود باوری

حاتـم گمشده را باز بجـوی ای ایـران

                                                        که بدان حلقه جهان زیر نگین ما بـود

 

اگر خود را باور کنیم  پیروزی از آن ماست

اعتصاب کارکنان اتوبوسرانی بار دیگر به ما فهماند که وقتی یکدل و متحد باشیم  کسی را یارای مقابله با مانیست ، همانگونه که حکومت در مقابل اتحاد سندیکای کارگری کـم آورد و مجبور به تسلیم شد گرچه اصانلو هنوز در بند است که آرزو می کنیم هر چه زودتر آزاد شود ( شنیده شده میخواهند از او توبه نامه بگیرند و انگ توطئه ی خارجی ببندند )، اما این اعتصاب و تحقق خواست کارگران پـوئن مثبتی بود برای اینکه بیاد بیاوریم ، اعتصاب کمرحکومت را  می شکند و رژیم را  فلج میکند .

 فیلترینـگ و بستن سایت های سیاسی در روزهای اخیر توسط رژیم ، نشان دهنده ی ضعف و ترس از اتحاد و انسجام بین مردم است .

اما زهـی خیال باطل ، مگـر در انقلاب 57 اینترنت ، ماهـواره ، روزنامه های آزاد وجود داشت ؟

چیزی که باعث به ثمر رسیدن انقلاب شد نارضایتی عمومی و اعتصابات فراگیر بود .

امروز نیـز اگــر رژیم به خود نیاید تاریخ تکرار خواهد شـد چرا که تاریخ سیاسی و اجتماعی ایران در یکصد سال اخیـر  فراز و نشیب های بسیار دیده است ، بر مسند نشستگان رژیم جمهوری اسلامی باید به خود بیایند و قبول کنند که آنچه تاکنون جریان داشته نه عقیده ی سالم اسلامی بوده ، نه اخلاق سالم اسلامی و نه عمل سالم اسلامی ...

امـا آنچه که ملـت ایران برایش قیام کرد ، استقلال و آزادی بود و یک نظام صالح و سالم اسلامی ، که متاسفانه هیچکدام از خواسته های ملت رنگ تحقق بخود نگرفت .

 وضعیتی که اکنون بر ایران حاکم است نتیجه‌ی سیاست غلط مصالحه و تزلزل دوران خاتمی، سازش و عقب‌نشینی و تسلیم آن در برابر تعرض دایم اقتدارگرایان علیه حقوق و آزادی‌های مردم، علیه مطبوعات و منتقدان و دگراندیشان بود  نتیجه‌ی سیاستی بود که می‌خواست با پند و اندرز نیروهای مافوق قانون را به رعایت "قانون" وادار سازد و هم‌زمان از ایجاد و رشد جنبش‌های اجتماعی جلوگیری می‌کرد و عملاً میدان را به خشونت‌طلبان می‌سپرد. پیامد این سیاست از دست رفتن فرصت‌های تاریخی متعدد، تهاجم بی‌وقفه‌ی مافیای حاکم و عقب‌نشینی‌های متوالی اصلاح‌طلبان و کشاندن مردم به انفعال بـود .

مردم دیگر پیمانه ی صبرشان لبریز شده و این را دریافته اند که با زبان نقـد ، با قلـم دلسوزانه و با سعه صـدر راه به جائی نخواهند بـرد الا زندان اویـن ... اگر صدرنشینان به خود نیایند در آینده ای نزدیک اعتصابات همه گیر ، تظاهرات خیابانی و مخالفتهای علنی جامه ی عمل می پوشد و آنروز دیگر برای بیانیه دادن و اقرار به اشتباه دیـر است ملت ایران نشان داده که در مواقع بحرانی تن به آشتی ملـی در نمیدهند  .

یارب از ابر هدایت برسان بـارانی                    پیشتـر زآنکه چو گردی زمیان برخـیزم

|+| نوشته شده در  جمعه نهم دی 1384 ساعت   توسط آزاده   |